Άρθρα

ΘΥΡΕΟΕΙΔΗΣ ΑΔΕΝΑΣ: Η ΒΡΟΓΧΟΚΗΛΗ


Τι είναι η βρογχοκήλη;

Η βρογχοκήλη είναι ο διογκωμένος ("φουσκωμένος", "πρησμένος") θυρεοειδής. Όταν ο θυρεοειδής σας αδένας είναι διογκωμένος, μπορεί να παράγει υπερβολικά λίγες ή μεγάλες ποσότητες ορμονών. Οι θυρεοειδικές ορμόνες κυκλοφορούν στο αίμα ταξιδεύοντας από το θυρεοειδή σε όλα τα μέρη του σώματος. Οι ορμόνες του θυρεοειδούς ρυθμίζουν τον τρόπο με τον οποίο το σώμα χρησιμοποιεί την τροφή για ενέργεια και βοηθούν όλα τα όργανα να λειτουργούν σωστά. Οι ορμόνες του θυρεοειδούς επηρεάζουν το ρυθμό του μεταβολισμού του σώματος, δηλαδή το πόσο γρήγορα ή αργά λειτουργούν η καρδιά, ο εγκέφαλος, οι μυς, το ήπαρ και άλλα όργανα. Αν ο μεταβολισμός του σώματος είναι πολύ γρήγορος ή πολύ αργός, τότε ο ασθενής δεν αισθάνεται καλά. Αν στο σώμα κυκλοφορούν πολύ μικρές ποσότητες θυρεοειδικών ορμονών, τότε ο ασθενής αισθάνεται κουρασμένος και δεν αντέχει το κρύο και το αντίθετο, αν στο σώμα κυκλοφορεί υπερβολικά μεγάλη ποσότητα ορμονών του θυρεοειδούς, τότε ο ασθενής αισθάνεται νευρικός και δεν αντέχει τη ζέστη.

Τι συμπτώματα προκαλεί η βρογχοκήλη;

Μερικοί ασθενείς με βρογχοκήλη εκτός από το "πρήξιμο" στη βάση του λαιμού δεν έχουν άλλα συμπτώματα. Άλλοι ασθενείς πάλι έχουν συμπτώματα όπως τα εξής:

  • Αίσθημα "σφιξίματος" στο λαιμό.
  • Βήχας
  • Βραχνάδα στη φωνή
  • Δυσκολία στην κατάποση του φαγητού.
  • Δυσκολία στην αναπνοή.
Τι μπορεί να δημιουργήσει τη βρογχοκήλη;
  • Η νόσος Hashimoto (θυρεοειδίτιδα Hashimoto): όταν το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στο θυρεοειδή αδένα  και τον καταστρέφει. Ο κατεστραμμένος αδένας δεν λειτουργεί καλά και δεν παράγει αρκετές ορμόνες, δηλαδή προκαλεί υποθυρεοειδισμό.
  • Η νόσος Graves: όταν το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στο θυρεοειδή αδένα και τον κάνει να λειτουργεί πιο πολύ από το φυσιολογικό. Ο υπερλειτουργικός αδένας παράγει υπερβολικά μεγάλες ποσότητες ορμονών, δηλαδή προκαλεί υπερθυρεοειδισμό.
  • Οι όζοι του θυρεοειδούς.
Μεγαλύτερη πιθανότητα να παρουσιάσουν βρογχοκήλη έχουν:
  • Οι γυναίκες
  • Τα περισσότερα άτομα με φλεγμονή στο θυρεοειδή
  • Τα άτομα με ηλικία άνω των 40 ετών
  • Οι έγκυες γυναίκες ή οι γυναίκες μετά τον τοκετό ή μετά την εμμηνόπαυση
  • Οι γυναίκες με άτομο στην οικογένεια τους που έχει αυτοάνοση νόσο ή βρογχοκήλη
  • Τα άτομα που έχουν εκτεθεί σε ακτινοβολία όταν ήταν παιδιά ή έκαναν ακτινοθεραπεία στο λαιμό ή στο στήθος
  • Τα άτομα που έχουν διατροφή πτωχή σε ιώδιο (το ιώδιο είναι συστατικό της τροφής, στο αλάτι και στα θαλασσινά και το χρησιμοποιεί ο θυρεοειδής αδένας για να παράγει τις ορμόνες)
  • Μερικοί ασθενείς με καρκίνο θυρεοειδούς
Αν έχετε τα παραπάνω συμπτώματα ή/και ανήκετε σε μία από τις παραπάνω ομάδες πρέπει να επισκεφτείτε ενδοκρινολόγο. Πως γίνεται η διάγνωση της βρογχοκήλης;
Ο ενδοκρινολόγος θα βρει τη βρογχοκήλη ψηλαφώντας με τα δάκτυλα τη διόγκωση στο λαιμό του ασθενούς και μετά θα κάνει κάποιες εξετάσεις για να βρει την αιτία της βρογχοκήλης και να δει πόσο προχωρημένη είναι:
  • Μετρήσεις των ορμονών του θυρεοειδούς στο αίμα για να δει αν ο ασθενής έχει υπο- ή υπερθυρεοειδισμό.
  • Μετρήσεις των αντισωμάτων στο αίμα για να δει αν ο ασθενής έχει νόσο Hashimoto ή νόσο Graves

  • Υπέρηχο θυρεοειδούς για να δει το μέγεθος του θυρεοειδούς και αν έχει όζους

  • Σπινθηρογράφημα θυρεοειδούς αν ο ασθενής έχει υπερθυρεοειδισμό

  • Παρακέντηση με λεπτή βελόνα με υπερηχογραφική καθοδήγηση για να ληφθεί δείγμα από κάποιον μεγάλο ή ύποπτο όζο, το oποίο θα εξετασθεί από κυτταρολόγο για να δει αν είναι καρκίνος.

  • Αξονική τομογραφία ή μαγνητική τομογραφία θώρακα και λαιμού αν χρειασθεί.

Πως θεραπεύεται η βρογχοκήλη;

Αν η βρογχοκήλη έχει μικρό μέγεθος και ο ασθενής δεν έχει συμπτώματα (αν ο θυρεοειδής λειτουργεί σωστά) τότε ο ενδοκρινολόγος μπορεί να μην αρχίσει θεραπεία αμέσως  αλλά απλά να παρακολουθεί τον ασθενή σε τακτά χρονικά διαστήματα. Αν υπάρχει υπό- ή υπερθυρεοειδισμός, ο ενδοκρινολόγος μπορεί να δώσει θεραπεία με φάρμακο για να τον διορθώσει ή θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο αν ο ασθενής έχει υπερλειτουργικό θυρεοειδή. Πιο σπάνια, μπορεί να χρειασθεί χειρουργική επέμβαση αν η βρογχοκήλη έχει μεγάλο μέγεθος ή προκαλεί προβλήματα στην αναπνοή ή στην κατάποση ή έχει όζους ή καρκίνο.

Μαΐου 2nd, 2014

ΟΡΜΟΝΕΣ – ΥΠΟΦΥΣΗ: Τα Τυχαιώματα της Υπόφυσης (έλεγχος και αντιμετώπιση)


Η υπόφυση είναι ένας σημαντικός αδένας που βρίσκεται κοντά στη βάση του εγκεφάλου και παράγει αρκετές διαφορετικές ορμόνες, οι οποίες ελέγχουν πολλές λειτουργίες του σώματος. Το τυχαίωμα της υπόφυσης είναι ένας όγκος ή άλλη βλάβη (μία εστία ανώμαλου ιστού) μέσα στην υπόφυση ή πάνω από αυτήν. Ονομάζεται τυχαίωμα, επειδή βρίσκεται όταν κάποιο άτομο κάνει μία απεικονιστική εξέταση (μαγνητική ή αξονική τομογραφία) για έναν άλλο άσχετο λόγο, δηλαδή είναι ένα "τυχαίο" εύρημα.

Αυτό το "τυχαίο" εύρημα είναι πολύ πιο συχνό από ό,τι μπορείτε να σκεφτείτε!!! Μικρά τυχαιώματα βρίσκονται στο 10 - 20% περίπου των ασθενών!! Τέτοιες βλάβες μπορούν να βρεθούν όταν οι άνθρωποι κάνουν μαγνητική ή αξονική τομογραφία κρανίου ή εγκεφάλου μετά από τραυματισμό του κεφαλιού ή του αυχένα, ή επειδή έχουν συμπτώματα που οφείλονται σε άλλη αιτία. Η τυχαία ανακάλυψη μίας βλάβης στην υπόφυση μπορεί να φοβίσει τους περισσότερους ανθρώπους. Το καλά νέα είναι ότι αυτές οι βλάβες και οι όγκοι είναι σχεδόν πάντα καλοήθεις (δεν είναι καρκίνος)  και μερικές φορές μόνο χρειάζονται χειρουργική επέμβαση, όμως μερικές φορές μπορούν να επηρεάσουν τη φυσιολογική λειτουργία της υπόφυσης και να προκαλέσουν ορμονική διαταραχή.

Ποια είναι τα είδη των τυχαιωμάτων της υπόφυσης;

Τις περισσότερες φορές το τυχαίωμα της υπόφυσης είναι ένας καλοήθης όγκος της υπόφυσης που ονομάζεται αδένωμα. Άλλες φορές πάλι τα τυχαιώματα είναι καλοήθεις διογκώσεις κοντά στην υπόφυση, που περιλαμβάνουν  συγγενείς (δηλ. εκ γεννητίς) κύστεις που ονομάζονται κύστεις Rathke και τα κρανιοφαρυγγιώματα. Και τα αδενώματα και οι άλλες βλάβες μπορούν να επηρεάσουν την υπόφυση με τον ίδιο τρόπο. Μερικοί όγκοι της υπόφυσης είναι εκκριτικοί, δηλαδή συνθέτουν και παράγουν ορμόνες και αν τις παράγουν σε υπερβολικά μεγάλες ποσότητες  είναι λειτουργικοί όγκοι. Το πιο συχνό λειτουργικό είδος αδενώματος είναι το προλακτίνωμα, το οποίο είναι καλοήθης όγκος που παράγει προλακτίνη σε υπερβολική ποσότητα. Η προλακτίνη είναι μία ορμόνη που κάνει τους μαστούς να παράγουν γάλα και επηρεάζει τις ορμόνες του φύλου, δηλαδή την τεστοστερόνη και την οιστραδιόλη (οιστρογόνα).

Άλλοι όγκοι της υπόφυσης είναι μη λειτουργικοί, μη εκκριτικοί, δηλαδή δεν παράγουν ορμόνες. Στις εξετάσεις αίματος, τα περισσότερα τυχαιώματα δείχνουν ότι δεν υπερεκκρίνουν ορμόνες, δηλαδή είναι μάλλον μη λειτουργικοί όγκοι. Μερικά τυχαιώματα κάνουν την υπόφυση να παράγει μικρές μόνο ποσότητες ορμονών, προκαλούν λοιπόν υποφυσιακή ανεπάρκεια. Αυτό συμβαίνει αν η βλάβη - είτε είναι αδένωμα είτε άλλη διόγκωση - πιέζει τη φυσιολογική υπόφυση. Αν τα τυχαιώματα της υπόφυσης είναι μικρότερα από ένα εκατοστό, ονομάζονται μικρο-τυχαιώματα (και μικρο-αδενώματα αντίστοιχα). Εκείνα που είναι μεγαλύτερα από ένα εκατοστό ονομάζονται μακρο-τυχαιώματα (και μακρο-αδενώματα αντίστοιχα). Οι μεγαλύτερες βλάβες είναι λιγότερο συχνές αλλά είναι πιο πιθανό να πιέσουν την υπόφυση και τους κοντινούς ιστούς (οπτικά νεύρα, αγγεία, εγκέφαλος).

Ποια είναι τα συμπτώματα των τυχαιωμάτων της υπόφυσης;

Εφόσον αυτές οι βλάβες της υπόφυσης βρίσκονται τυχαία, οι περισσότερες από αυτές δεν προκαλούν συμπτώματα. Τα περισσότερα τυχαιώματα αναπτύσσονται αργά και δεν μεγαλώνουν τόσο πολύ ώστε να προκαλέσουν προβλήματα. Τα συμπτώματα που προκαλούν τα τυχαιώματα της υπόφυσης εξαρτώνται από το αν η αιτία είναι η πίεση που ασκεί η βλάβη ή είναι οι ορμονικές διαταραχές και αλλαγές (υπερέκκριση ορμονών ή ανεπάρκεια ορμονών). Τα συμπτώματα λόγω πίεσης από τον όγκο ή τη διόγκωση είναι:
  • Πονοκέφαλος
  • Προβλήματα στην όραση, κυρίως απώλεια της πλευρικής όρασης ή διπλωπία.
  • Προβλήματα στην ταυτόχρονη κίνηση των ματιών λόγω παράλυσης ή αδυναμίας των μυών που ελέγχουν την κίνηση των ματιών.
  • Αποπληξία της υπόφυσης, δηλαδή ισχαιμική βλάβη του αδένα ή σοβαρή αιμορραγία εντός του όγκου, προκαλώντας συχνά σοβαρό πονοκέφαλο, προβλήματα όρασης και γρήγορη απώλεια και ανεπάρκεια της λειτουργίας της υπόφυσης. Η αποπληξία της υπόφυσης είναι επείγον ιατρικό περιστατικό.
Τα συμπτώματα λόγω χαμηλών ορμονών της υπόφυσης είναι:
  • Κόπωση
  • Ζάλη
  • Ξηρό δέρμα
  • Ανωμαλίες της περιόδου στη γυναίκα
  • Σεξουαλική δυσλειτουργία.
Ο ασθενής μπορεί να έχει συμπτώματα λόγω υπερέκκρισης και υπερπαραγωγής ορμονών, τα οποία ποικίλουν και διαφέρουν ανάλογα με την ορμόνη που είναι σε υψηλά επίπεδα στο σώμα. Ποιες εξετάσεις να γίνονται μετά τη διάγνωση;

Όλοι οι ασθενείς με ένα τυχαίωμα, ακόμη κι αν δεν έχουν συμπτώματα, πρέπει να εξετασθούν πλήρως από έναν ενδοκρινολόγο ή έναν άλλον κλινικό γιατρό. Πρέπει επίσης, να κάνουν εξετάσεις αίματος για να ελεγχθεί αν έχουν πολύ ψηλά ή πολύ χαμηλά επίπεδα ορμονών. Αν το αδένωμα ή το τυχαίωμα βρέθηκε με αξονική τομογραφία, θα πρέπει να γίνει μαγνητική τομογραφία γιατί αυτή η εξέταση δίνει καλύτερη εικόνα της έκτασης της βλάβης. Ο ασθενής με αδένωμα ή άλλη διόγκωση της υπόφυσης ή κοντά στην υπόφυση, πρέπει επίσης, να κάνει εξέταση των οπτικών πεδίων, αν η μαγνητική τομογραφία δείξει ότι η βλάβη βρίσκεται σε μία θέση που μπορεί να επηρεάσει την όραση του, δηλαδή αν βρίσκεται κοντά στο οπτικό νεύρο ή στο οπτικό χίασμα (το σημείο όπου τα δύο οπτικά νεύρα διασταυρώνονται). Με τη μέτρηση των οπτικών πεδίων, εξετάζεται όλο το πεδίο της όρασης του ασθενούς, και  η περιφερική όραση και η κεντρική όραση.

Πως παρακολουθείται ο ασθενής;

Οι περισσότεροι ασθενείς δεν χρειάζονται χειρουργική αφαίρεση του όγκου, αδενώματος ή άλλης βλάβης στην υπόφυση. Μόνο μερικοί τύποι τυχαιώματος (αδενώματος) της υπόφυσης μικρύνουν με φαρμακευτική θεραπεία. Η φαρμακευτική θεραπεία λοιπόν, δεν είναι η πρώτη επιλογή για πολλά είδη τυχαιώματος. Όλοι οι ασθενείς πάραυτα, θα χρειαστούν παρακολούθηση και επισκέψεις στο γιατρό ανά τακτά χρονικά διαστήματα, για να ελέγχεται το αν θα αυξάνεται σε μέγεθος το τυχαίωμα ή αν θα προκαλεί προβλήματα υγείας. Σε γενικές γραμμές ισχύουν τα παρακάτω:
  • Αν το τυχαίωμα είναι μικρότερο από ένα εκατοστό τότε καλό είναι να γίνεται μαγνητική τομογραφία ένα έτος μετά την πρώτη
  • Αν το τυχαίωμα είναι μεγαλύτερο από ένα εκατοστό, τότε καλό είναι να γίνεται μαγνητική υπόφυσης έξη μήνες μετά την πρώτη. Επίσης, καλό είναι να επαναλαμβάνονται οι ορμονολογικές εξετάσεις έξη μήνες μετά την πρώτη εξέταση και ένα έτος μετά.

  • Αν η δεύτερη μαγνητική τομογραφία δείξει ότι το τυχαίωμα μεγαλώνει ή αν ο ασθενής έχει συμπτώματα, ίσως χρειασθεί να γίνεται μαγνητική ή ορμονολογικές εξετάσεις πιο συχνά.

  • Αν το τυχαίωμα μεγαλώνει κοντά στο οπτικό νεύρο ή στο οπτικό χίασμα θα πρέπει να γίνει εξέταση και μέτρηση των οπτικών πεδίων.

Πότε ένα τυχαίωμα της υπόφυσης χρειάζεται επέμβαση;
  • Όταν υπάρχουν ανωμαλίες και διαταραχές όρασης, όπως η αδυναμία να βλέπει ο ασθενής ένα μέρος του οπτικού του πεδίου ή η διπλή όραση, λόγω πίεσης του όγκου στο νεύρο.
  • Όταν απειλείται η όραση από τον όγκο λόγω της θέσης του κοντά στο οπτικό νεύρο ή στο οπτικό χίασμα.

  • Προβλήματα όρασης λόγω αποπληξίας της υπόφυσης.

  • Όταν το αδένωμα είναι λειτουργικό, δηλαδή υπερπαράγει ορμόνες, με εξαίρεση το προλακτίνωμα που τις περισσότερες φορές ελέγχεται ("απαντάει") σε φαρμακευτική θεραπεία.

Επίσης, η επέμβαση μπορεί να είναι θεραπευτική επιλογή όταν:

  • Υπάρχει γρήγορη διόγκωση και αύξηση του τυχαιώματος που μπορεί να προκαλέσει προβλήματα.
  • Υπάρχει μείωση και ανεπάρκεια της λειτουργίας της υπόφυσης και ελάττωση στο αίμα των ορμονών της υπόφυσης.

  • Προγραμματίζεται εγκυμοσύνη ή υπάρχει επιθυμία εγκυμοσύνης και ο όγκος είναι κοντά στο οπτικό χίασμα.

  • Υπάρχει συχνά πονοκέφαλος.

Η αφαίρεση του όγκου γίνεται συχνά μέσω της μύτης (διασφηνοειδική επέμβαση). Στους περισσότερους ασθενείς που έχουν προβλήματα όρασης, υπάρχει βελτίωση των προβλημάτων αυτών μετά την επέμβαση. Η επέμβαση μερικές φορές δεν βελτιώνει τον πονοκέφαλο ή την ανεπάρκεια των ορμονών της υπόφυσης.

Απριλίου 17th, 2014

ΓΥΝΑΙΚΑ: Ορμόνες και καρκίνος του μαστού


Ο καρκίνος του μαστού είναι ένας από τους πιο συχνούς καρκίνους στις γυναίκες, ιδιαίτερα σε εκείνες που άρχισαν να έχουν περίοδο νωρίς (πριν τα 12 έτη) ή σταμάτησαν να έχουν περίοδο αργά (μετά τα 55 έτη). Ο καρκίνος του μαστού είναι πιο συχνός στις πιο ηλικιωμένες γυναίκες, στις γυναίκες χωρίς παιδιά, στις γυναίκες που έμειναν έγκυες μετά τα 30 έτη και στις γυναίκες που έλαβαν ορμονική θεραπεία (οιστρογόνα με προγεστερόνη) για περισσότερα από 5 έτη.

Τα γονίδια σας και οι ορμόνες σας έχουν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του καρκίνου του μαστού αλλά δεν γνωρίζουμε ακριβώς πως γίνεται αυτό. Γνωρίζουμε ότι τα οιστρογόνα (η κύρια γυναικεία ορμόνη) και τα προγεσταγόνα (συνθετική μορφή της προγεστερόνης, μια άλλη γυναικεία ορμόνη) προκαλούν ταχεία ανάπτυξη του ιστού των μαστών. Ο καρκίνος συνήθως αναπτύσσεται σε ιστό που αναπτύσσεται γρήγορα.

Ο πιο κοινός τρόπος διάγνωσης του καρκίνου του μαστού είναι η εξέταση του μαστού και η μαστογραφία (ακτινογραφία). Ο πόνος στο μαστό από μόνος του δεν είναι ενδεικτικό σημείο του καρκίνου του μαστού. Παρόλα αυτά υπάρχουν άλλα συμπτώματα που μπορεί να σημαίνουν ότι υπάρχει πρόβλημα. Ο καρκίνος του μαστού μπορεί να έχει τα εξής συμπτώματα: ψηλαφητό μόρφωμα, αλλαγή του μεγέθους και του σχήματος του μαστού, λακκούβα ή κοιλότητα,  ρυτίδιασμα ή πτυχή στην επιφάνεια του μαστού, ερυθρότητα στο δέρμα του μαστού, έκκριση υγρού ή αίματος από τη θηλή του ενός μαστού.

Η θεραπεία του καρκίνου του μαστού εξαρτάται από τον τύπο και το στάδιο του καρκίνου. Τυπικές θεραπείες του καρκίνου του μαστού είναι η χειρουργική επέμβαση, η ακτινοθεραπεία, η χημειοθεραπεία και η ορμονοθεραπεία ή συνδυασμός των παραπάνω. Η ορμονοθεραπεία αναστέλλει τη δράση των γυναικείων ορμονών στον καρκίνο. Η θεραπεία που χρησιμοποιείται πιο συχνά είναι ένας αναστολέας των γυναικείων ορμονών, η ταμοξιφαίνη (Nolvadex).

Ποιες γυναίκες κινδυνεύουν να πάθουν καρκίνο μαστού;

Οι γυναίκες μπορούν να μάθουν τον ατομικό τους κίνδυνο να αναπτύξουν την ασθένεια μέσω ενός ερωτηματολογίου (το βρίσκετε στον ιστότοπο : Breast Cancer Risk Assessment Tool). Αυτό το ερωτηματολόγιο χρησιμοποιείται για να υπολογίσετε τις πιθανότητες να αναπτύξετε καρκίνου μαστού τα επόμενα 5 έτη και κατά τη διάρκεια της ζωής σας, βασιζόμενο σε αρκετούς παράγοντες, όπως είναι η ηλικία σας και το οικογενειακό ιστορικό της ασθένειας. Δεν είναι όλα τα ογκίδια καρκίνος. Αν εσείς ή ο γιατρός σας βρείτε ένα ογκίδιο, ή αν ένα ογκίδιο αλλάξει μέγεθος ή υφή, ο γιατρός σας μπορεί να σας κάνει διάφορες εξετάσεις για να σιγουρευτεί ότι είναι καλόηθες (όχι καρκίνος). Αυτές οι εξετάσεις είναι: μία μαστογραφία, ένα υπέρηχο μαστού, μία παρακέντηση με λεπτή βελόνη για να ληφθεί ένα δείγμα κυττάρων από το ογκίδιο, μία βιοψία για να ληφθεί ένα κομμάτι ιστού από το ογκίδιο.

Πως θεραπεύεται ο καρκίνος του μαστού;

Η θεραπεία του καρκίνου του μαστού εξαρτάται από τον τύπο και το στάδιο του καρκίνου. Η τυπικοί τρόποι θεραπείας είναι η χειρουργική επέμβαση, η ακτινοθεραπεία, η χημειοθεραπεία, η ορμονοθεραπεία ή ο συνδυασμός των παραπάνω. Η ορμονοθεραπεία δρα αναστέλλοντας την επίδραση των γυναικείων ορμονών στον καρκίνο. Η ορμονοθεραπεία που χρησιμοποιείται πιο συχνά είναι ένας αναστολέας των γυναικείων ορμονών που ονομάζεται ταμοξιφαίνη (NOLVADEX). Πρόσφατα, χρησιμοποιείται και και μία ορμονοθεραπεία που εμποδίζει το σώμα να συνθέσει γυναικείες ορμόνες ( η αναστροζόλη -ARIMIDEX, η λετροζόλη -FEMARA ή η εξαμαστάνη -AROMACIN). Όλες οι ορμονοθεραπείες έχουν παρενέργειες στα οστά και στη μήτρα. Μαζί με το γιατρό σας θα καθορίσετε την καλύτερη θεραπεία για σας.

Αν ανησυχείτε για τις παρενέργειες της ορμονοθεραπείας που λαμβάνετε ή σκέφτεστε να λάβετε, μπορείτε να μιλήσετε με ένα ενδοκρινολόγο που ειδικεύεται στην ορμονοθεραπεία. Καλό είναι να αυτοεξετάζεστε μία φορά κάθε μήνα και μία φορά ετησίως από το γιατρό σας. Πρέπει να κάνετε μαστογραφία μία φορά ετησίως αν είστε άνω των 40 ετών ακόμη και αν δεν έχετε συμπτώματα, και αν είστε κάτω των 40 ετών και έχετε ιστορικό καρκίνο του μαστού ή των ωοθηκών στην οικογένεια σας.

Φεβρουαρίου 8th, 2014

ΔΙΑΒΗΤΗΣ: Διαβήτης και ινσουλίνες


Η γλυκόζη στο αίμα (το σάκχαρο αίματος) προέρχεται κυρίως από τις τροφές που τρώτε (υδατάνθρακες) και ένα μικρό μέρος παράγεται μέσα στο σώμα (στο συκώτι). Η ινσουλίνη είναι μία ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας (έναν αδένα που βρίσκεται πίσω από το στομάχι) και  μεταφέρει το σάκχαρο από το αίμα μέσα στα κύτταρα του σώματος σας. Μέσα στα κύτταρα το σάκχαρο είναι το κάυσιμο που καίγεται για να έχει το σώμα ενέργεια. Διαβήτης αναπτύσσεται όταν το πάγκρεας δεν παράγει αρκετή ινσουλίνη ή όταν υπάρχει αντίσταση στη δράση της ινσουλίνης στα κύτταρα (δεν υπάρχει αρκετή δράση της ινσουλίνης στα κύτταρα) ή και τα δύο μαζί. Και στις δύο περιπτώσεις το σάκχαρο δεν μπορεί να μπει στα κύτταρα, οπότε αυξάνει στο αίμα πάρα πολύ.

Υπάρχουν τρεις τύποι διαβήτη. Στο διαβήτη τύπου 1 το πάγκρεας δεν παράγει καθόλου ινσουλίνη. Αυτός ο τύπος του διαβήτη συμβαίνει πιο συχνά στα παιδιά και στους νέους. Στο διαβήτη τύπου 2 υπάρχει αντίσταση στη δράση της ινσουλίνης αλλά και μειωμένη παραγωγή ινσουλίνης από το πάγκρεας. Συμβαίνει συνήθως σε ενήλικες υπέρβαρους ή παχύσαρκους που κάνουν καθιστική ζωή. Στο διαβήτη κύησης παρατηρούνται υψηλά σάκχαρα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης που οφείλονται σε αντίσταση στη δράση της ινσουλίνης που προκαλείται από ορμόνες του πλακούντα. Αυτός ο τύπος του διαβήτη υποχωρεί συνήθως μετά τον τοκετό.

Οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 χρειάζονται ινσουλίνη. Οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 μπορεί να παίρνουν αντιδιαβητικά χάπια για πολλά χρόνια αλλά ίσως κάποιοι από αυτούς να χρειασθούν ινσουλίνη για να διατηρήσουν φυσιολογικά επίπεδα σακχάρου.

Ποια είδη ινσουλίνης υπάρχουν;

Οι ινσουλίνες διαιρούνται σε πολλές κατηγορίες ανάλογα με το πόσο γρήγορα αρχίζουν τη δράση τους στο σώμα και πόσο διαρκεί αυτή η δράση. Το είδος της ινσουλίνης που θα σας δώσει ο γιατρός σας εξαρτάται από τον τύπο διαβήτη που έχετε, την ηλικία σας, τον τρόπο ζωής σας (τις ώρες εργασίας, γευμάτων, άσκησης) και από το πόσο συχνά θέλετε και μπορείτε να μετράτε το σάκχαρο σας και να κάνετε ένεση ινσουλίνης. Οι κατηγορίες ινσουλίνης είναι οι εξής:

  • Οι γευματικές ινσουλίνες. Λαμβάνονται πριν από τα γεύματα και ελέγχουν την άνοδο του σακχάρου μετά το φαγητό. Έχουν βραχεία δράση (μέχρι 4-6 ώρες). Μπορεί να δίνονται σε συνδυασμό με βασική ινσουλίνη (μακράς δράσης). Ινσουλίνη βραχείας δράσης είναι η ινσουλίνη regular (ACTRAPID). Ινσουλίνες υπερταχείας δράσης είναι η ινσουλίνη aspart (NOVORAPID) , lispro (HUMALOG)  και glulisine (APIDRA).
  • Η βασική ινσουλίνη. Αυτή λαμβάνεται συνήθως μία φορά τη μέρα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνη της, σε συνδυασμό με αντιδιαβητικά χάπια ή με ινσουλίνη ταχείας δράσης. Ελέγχει το σάκχαρο ανάμεσα στα γεύματα και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Βασική ινσουλίνη είναι η ινσουλίνη ενδιάμεσης δράσης NPH και η ινσουλίνες μακράς δράσης detemir (LEVEMIR) και glargine (LANTUS).
  • Μεικτές ινσουλίνες. Είναι συνδυασμός γευματικής και βασικής ινσουλίνης (HUMALOG MIX, NOVO MIX). Λαμβάνονται δυο φορές τη μέρα, πριν το πρωινό και πριν το βραδινό. Ελέγχουν το σάκχαρο μετά και ανάμεσα στα γεύματα. Μπορεί να λαμβάνονται μόνες ή σε συνδυασμό με αντιδιαβητικά χάπια.

Τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί και κυκλοφορήσει στο εμπόριο τα ανάλογα ινσουλίνης, δηλαδή γεννητικά τροποποιημένες ινσουλίνες που ταιριάζουν πολύ με την ινσουλίνη που παράγει το σώμα σας. Τα ανάλογα ινσουλίνης ελέγχουν πιο εύκολα τα επίπεδα του σακχάρου αίματος και εμποδίζουν τις έντονες διακυμάνσεις και εναλλαγές του σακχάρου (υπογλυκαιμίες και υπεργλυκαιμίες). Ο διαβητικός με αυτόν τον τρόπο έχει καλύτερη ποιότητα ζωής και λιγότερες επιπλοκές. Υπάρχουν ανάλογα ινσουλίνης βραχείας δράσης (aspart, lispro και glulisine) και μακράς δράσης (detemir και glargine). Δεν έχουν πάρει όλα τα ανάλογα ινσουλίνης έγκριση για το διαβήτη κύησης, γι'αυτό μιλήστε με το γιατρός σας για την καλύτερη επιλογή ινσουλίνης για σας.

Φεβρουαρίου 1st, 2014

ΥΨΗΛΗ ΑΡΤΗΡΙΑΚΗ ΠΙΕΣΗ ΚΑΙ ΟΡΜΟΝΕΣ (ΕΠΙΝΕΦΡΙΔΙΑ): Ο Πρωτοπαθής Αλδοστερονισμός


Τι είναι ο πρωτοπαθής υπεραλδοστερονισμός (ΠΑ);

Ο πρωτοπαθής αλδοστερονισμός (ΠΑ) είναι μια κατάσταση που  παρουσιάζεται όταν ένα ή και τα δύο επινεφρίδια σας (μικροί αδένες που βρίσκονται πάνω από τα νεφρά) παράγουν μεγάλη ποσότητα από μια ορμόνη που λέγεται αλδοστερόνη. Τα υψηλά επίπεδα αλδοστερόνης κάνουν το σώμα σας να κατακρατεί νάτριο (αλάτι) και να χάνει κάλιο. Η κατακράτηση νατρίου προκαλεί αύξηση των υγρών στο σώμα σας που μπορεί να αυξήσει την αρτηριακη πίεση.

Ο ΠΑ συμβαίνει περίπου στο 10% των ασθενών με ψηλή αρτηριακή πίεση (ένας στους δέκα). Ο ΠΑ είναι πιο συχνός σε ανθρώπους με σοβαρή,ψηλή, μη ελεγχόμενη αρτηριακή πίεση. Οι άνθρωποι με ΠΑ έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να πάθουν καρδιοπάθεια και εγκεφαλικό από αυτούς με την ίδια ψηλή αρτηριακή πίεση που δεν έχουν ΠΑ. Γι΄αυτό το λόγο είναι πολύ να σημαντικό να γίνεται διάγνωση και να θεραπεύεται ο ΠΑ.

Οι γιατροί πρέπει να ελέγχουν για πρωτοπαθή αλδοστερονισμό τους ασθενείς που είναι υψηλού κινδύνου για να παρουσιάσουν ΠΑ. Οι ασθενείς υψηλού κινδύνου για ΠΑ είναι οι εξής:

  • Ασθενείς με μέτρια, σοβαρή και/ή ανθεκτική ψηλή αρτηριακή πίεση (ανθεκτική σημαίνει ότι τρια φάρμακα χορηγούμενα ταυτόχρονα δεν πετυχαίνουν να φέρουν την πίεση στα φυσιογικά όρια).
  • Ασθενείς με ψηλή αρτηριακή πίεση και χαμηλό κάλιο στο αίμα (υποκαλιαιμία).
  • Ασθενείς με ψηλή αρτηριακή πίεση και όγκο στα επινεφρίδια (ο οποίος μπορεί να βρεθεί σε αξονική ή μαγνητική τομογραφία που γίνεται για κάποιο άλλο λόγο).
  • Ασθενείς με ψηλή αρτηριακή πίεση και νεαρή ηλικία.
  • Ασθενείς με ιστορικό εγκεφαλικού στην οικογένεια τους.
  • Ασθενείς με ψηλή αρτηριακή πίεση και κάποιο μέλος της οικογένειας τους με ΠΑ.

Πως γίνεται η διάγνωση του πρωτοπαθούς αλδοστερονισμού;

Για τη διάγνωση του ΠΑ χρησιμοποιείται ο λόγος αλδοστερόνης/ρενίνης (ARR) για να βρεθούν ποιοι ασθενείς υψηλού κινδύνου έχουν ΠΑ. Για να υπολογίσει το ARR ο γιατρός σας θα μετρήσει στο αίμα σας τα επίπεδα της αλδοστερόνης και της ρενίνης. Η ρενίνη είναι μία ορμόνη που παράγεται από τα νεφρά και βοηθάει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Διάγνωση ΠΑ γίνεται όταν βρεθούν στο αίμα σας ψηλά τα επίπεδα της αλδοστερόνης και χαμηλά τα επίπεδα της ρενίνης. Αν ο γιατρός σας από το λόγο ARR πο θα υπολογίσει, υποψιάζεται ΠΑ θα κάνει και άλλες εξετάσεις και δοκιμασίες για να επιβεβαιώσει τη διάγνωση. Αν η διάγνωση του ΠΑ επιβεβαιωθεί, θα πρέπει να γίνουν και άλλες εξετάσεις για να βρεθεί αν η αιτία της μεγάλης ποσότητας αλδοστερόνης στο αίμα είναι ένας καλοήθης όγκος ενός επινεφριδίου ή αν και τα δύο επινεφρίδια υπερλειτουργούν. Αρχικά γίνεται μια αξονική τομογραφία επινεφριδίων για να βρεθεί αν υπάρχει καλοήθης όγκος στα επινεφρίδια. Μπορεί όμως η αξονική τομογραφία να μην βρει την αιτία της υπερπαραγωγής της αλδοστερόνης. Τότε μπορεί να χρειασθεί να γίνει φλεβικός καθετηριασμός των επινεφριδίων, δηλ. να μετρηθούν τα επίπεδα της αλδοστερόνης σε δείγματα αίματος που θα ληφθούν από κάθε επινεφρίδιο με ένα φλεβικό καθετήρα που θα εισαχθεί σε μία φλέβα από τη βουβωνική περιοχή. Αν τα επίπεδα της αλδοστερόνης βρεθούν ψηλά στο ένα επινεφρίδιο και όχι στο άλλο, αυτό είναι ενδεικτικό καλοήθους όγκου στο ένα επινεφρίδιο. Αν τα επίπεδα αλδοστερόνης βρεθού ψηλά και  στα δύο επινεφρίδια, αυτό είναι ενδεικτικό υπερλειτουργίας και των δύο αδένων.

Πως θεραπεύεται ο ΠΑ;

Η θεραπεία του ΠΑ εξαρτάται από την αιτία που τον προκαλεί. Η αιτία συνήθως είναι ένας καλοήθης όγκος στο ένα από τα δύο επινεφρίδια (αδένωμα που εκκρίνει αλδοστερόνη) ή η υπερπλασία στο ένα ή και στα δύο επινεφρίδια. Πολύ σπάνια, η αιτία του ΠΑ είναι μια γεννητική κληρονομούμενη κατάσταση, ο αλδοστερονισμός από γλυκοκορτικοειδή.

Αν η αιτία της υπερπαραγωγής της αλδοστερόνης είναι ένα αδένωμα σε ένα από τα δύο επινεφρίδια, αυτό μπορεί να αφαιρεθεί χειρουργικά. Η επέμβαση μπορεί να λύσει οριστικά  το πρόβλημα της ψηλής αρτηριακής πίεσης και του χαμηλού καλίου. Μερικοί άνθρωποι συνεχίζουν να έχουν ψηλή, αλλά όχι σοβαρή αρτηριακή πίεση, η οποία μπορεί να αντιμετωστεί με φάρμακα.

Αν και τα δύο επινεφρίδια υπερλειτουργούν, η συνυστώμενη θεραπεία είναι φαρμακευτική, με φάρμακα που λέγονται ανταγωνιστές του υποδοχέα των αλατοκορτικοειδών, όπως η σπειρινολακτόνη (ALDACTONE). Αυτοί οι ανταγωνιστές εμποδίζουν τη δράση της αλδοστερόνης στο σώμα σας. Η θεραπεία αυτή είναι καλή εναλλακτική λύση και για τους ανθρώπους με πρόβλημα μόνο στο ένα επινεφρίδιο που δεν επιθυμούν ή δεν μπορούν να υποβληθούν σε επέμβαση.

Για τους λίγους ασθενείς με αλδοστερονισμό από γλυκοκορτικοειδή, η θεραπεία είναι μικρές δόσεις από ένα γλυκοκορτικοειδές (δεξαμεθαζόνη ή πρεδνιζόνη) που μπορούν να ομαλοποιήσουν την αρτηριακή πίεση και τα επίπεδα καλίου στο αίμα.

Ο/η ασθενής με πρωτοπαθή υπεραλδοστερονισμό πρέπει να κάνει όλες τις απαραίτητες αλλαγές στον τρόπο ζωής του για να κάνει πιο αποτελεσματική τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης: μείωση της ποσότητας του αλατιού στη διατροφή, πιο πολλά λαχανικά και φρούτα, σιτηρά ολικής άλεσης και γαλακτοκομικά προιόντα με χαμηλά λιπαρά , τακτική σωματική άσκηση και διακοπή του καπνίσματος, περιορισμός του αλκοόλ και της καφείνης. Όλα αυτά θα βοηθήσουν στη μείωση του σωματικού βάρους, στην καλύτερη ρύθμιση της υψηλής πίεσης και στην καλύτερη λειτουργια της καρδιάς και θα κάνουν πιο αποτελεσματική τη θεραπεία για την υψηλή αρτηριακή πίεση.

   

Δεκεμβρίου 27th, 2013

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Greece License.
Κατασκευή ιστοσελίδων | i-magic Web Media Studio Κατασκευή ιστοσελίδων i-magic