Μιλώντας για την Ενδοκρινολογία & τον Διαβήτη

ΥΨΗΛΗ ΑΡΤΗΡΙΑΚΗ ΠΙΕΣΗ ΚΑΙ ΟΡΜΟΝΕΣ (ΕΠΙΝΕΦΡΙΔΙΑ): Ο Πρωτοπαθής Αλδοστερονισμός


Τι είναι ο πρωτοπαθής υπεραλδοστερονισμός (ΠΑ);

Ο πρωτοπαθής αλδοστερονισμός (ΠΑ) είναι μια κατάσταση που  παρουσιάζεται όταν ένα ή και τα δύο επινεφρίδια σας (μικροί αδένες που βρίσκονται πάνω από τα νεφρά) παράγουν μεγάλη ποσότητα από μια ορμόνη που λέγεται αλδοστερόνη. Τα υψηλά επίπεδα αλδοστερόνης κάνουν το σώμα σας να κατακρατεί νάτριο (αλάτι) και να χάνει κάλιο. Η κατακράτηση νατρίου προκαλεί αύξηση των υγρών στο σώμα σας που μπορεί να αυξήσει την αρτηριακη πίεση.

Ο ΠΑ συμβαίνει περίπου στο 10% των ασθενών με ψηλή αρτηριακή πίεση (ένας στους δέκα). Ο ΠΑ είναι πιο συχνός σε ανθρώπους με σοβαρή,ψηλή, μη ελεγχόμενη αρτηριακή πίεση. Οι άνθρωποι με ΠΑ έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να πάθουν καρδιοπάθεια και εγκεφαλικό από αυτούς με την ίδια ψηλή αρτηριακή πίεση που δεν έχουν ΠΑ. Γι΄αυτό το λόγο είναι πολύ να σημαντικό να γίνεται διάγνωση και να θεραπεύεται ο ΠΑ.

Οι γιατροί πρέπει να ελέγχουν για πρωτοπαθή αλδοστερονισμό τους ασθενείς που είναι υψηλού κινδύνου για να παρουσιάσουν ΠΑ. Οι ασθενείς υψηλού κινδύνου για ΠΑ είναι οι εξής:

  • Ασθενείς με μέτρια, σοβαρή και/ή ανθεκτική ψηλή αρτηριακή πίεση (ανθεκτική σημαίνει ότι τρια φάρμακα χορηγούμενα ταυτόχρονα δεν πετυχαίνουν να φέρουν την πίεση στα φυσιογικά όρια).
  • Ασθενείς με ψηλή αρτηριακή πίεση και χαμηλό κάλιο στο αίμα (υποκαλιαιμία).
  • Ασθενείς με ψηλή αρτηριακή πίεση και όγκο στα επινεφρίδια (ο οποίος μπορεί να βρεθεί σε αξονική ή μαγνητική τομογραφία που γίνεται για κάποιο άλλο λόγο).
  • Ασθενείς με ψηλή αρτηριακή πίεση και νεαρή ηλικία.
  • Ασθενείς με ιστορικό εγκεφαλικού στην οικογένεια τους.
  • Ασθενείς με ψηλή αρτηριακή πίεση και κάποιο μέλος της οικογένειας τους με ΠΑ.

Πως γίνεται η διάγνωση του πρωτοπαθούς αλδοστερονισμού;

Για τη διάγνωση του ΠΑ χρησιμοποιείται ο λόγος αλδοστερόνης/ρενίνης (ARR) για να βρεθούν ποιοι ασθενείς υψηλού κινδύνου έχουν ΠΑ. Για να υπολογίσει το ARR ο γιατρός σας θα μετρήσει στο αίμα σας τα επίπεδα της αλδοστερόνης και της ρενίνης. Η ρενίνη είναι μία ορμόνη που παράγεται από τα νεφρά και βοηθάει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Διάγνωση ΠΑ γίνεται όταν βρεθούν στο αίμα σας ψηλά τα επίπεδα της αλδοστερόνης και χαμηλά τα επίπεδα της ρενίνης. Αν ο γιατρός σας από το λόγο ARR πο θα υπολογίσει, υποψιάζεται ΠΑ θα κάνει και άλλες εξετάσεις και δοκιμασίες για να επιβεβαιώσει τη διάγνωση. Αν η διάγνωση του ΠΑ επιβεβαιωθεί, θα πρέπει να γίνουν και άλλες εξετάσεις για να βρεθεί αν η αιτία της μεγάλης ποσότητας αλδοστερόνης στο αίμα είναι ένας καλοήθης όγκος ενός επινεφριδίου ή αν και τα δύο επινεφρίδια υπερλειτουργούν. Αρχικά γίνεται μια αξονική τομογραφία επινεφριδίων για να βρεθεί αν υπάρχει καλοήθης όγκος στα επινεφρίδια. Μπορεί όμως η αξονική τομογραφία να μην βρει την αιτία της υπερπαραγωγής της αλδοστερόνης. Τότε μπορεί να χρειασθεί να γίνει φλεβικός καθετηριασμός των επινεφριδίων, δηλ. να μετρηθούν τα επίπεδα της αλδοστερόνης σε δείγματα αίματος που θα ληφθούν από κάθε επινεφρίδιο με ένα φλεβικό καθετήρα που θα εισαχθεί σε μία φλέβα από τη βουβωνική περιοχή. Αν τα επίπεδα της αλδοστερόνης βρεθούν ψηλά στο ένα επινεφρίδιο και όχι στο άλλο, αυτό είναι ενδεικτικό καλοήθους όγκου στο ένα επινεφρίδιο. Αν τα επίπεδα αλδοστερόνης βρεθού ψηλά και  στα δύο επινεφρίδια, αυτό είναι ενδεικτικό υπερλειτουργίας και των δύο αδένων.

Πως θεραπεύεται ο ΠΑ;

Η θεραπεία του ΠΑ εξαρτάται από την αιτία που τον προκαλεί. Η αιτία συνήθως είναι ένας καλοήθης όγκος στο ένα από τα δύο επινεφρίδια (αδένωμα που εκκρίνει αλδοστερόνη) ή η υπερπλασία στο ένα ή και στα δύο επινεφρίδια. Πολύ σπάνια, η αιτία του ΠΑ είναι μια γεννητική κληρονομούμενη κατάσταση, ο αλδοστερονισμός από γλυκοκορτικοειδή.

Αν η αιτία της υπερπαραγωγής της αλδοστερόνης είναι ένα αδένωμα σε ένα από τα δύο επινεφρίδια, αυτό μπορεί να αφαιρεθεί χειρουργικά. Η επέμβαση μπορεί να λύσει οριστικά  το πρόβλημα της ψηλής αρτηριακής πίεσης και του χαμηλού καλίου. Μερικοί άνθρωποι συνεχίζουν να έχουν ψηλή, αλλά όχι σοβαρή αρτηριακή πίεση, η οποία μπορεί να αντιμετωστεί με φάρμακα.

Αν και τα δύο επινεφρίδια υπερλειτουργούν, η συνυστώμενη θεραπεία είναι φαρμακευτική, με φάρμακα που λέγονται ανταγωνιστές του υποδοχέα των αλατοκορτικοειδών, όπως η σπειρινολακτόνη (ALDACTONE). Αυτοί οι ανταγωνιστές εμποδίζουν τη δράση της αλδοστερόνης στο σώμα σας. Η θεραπεία αυτή είναι καλή εναλλακτική λύση και για τους ανθρώπους με πρόβλημα μόνο στο ένα επινεφρίδιο που δεν επιθυμούν ή δεν μπορούν να υποβληθούν σε επέμβαση.

Για τους λίγους ασθενείς με αλδοστερονισμό από γλυκοκορτικοειδή, η θεραπεία είναι μικρές δόσεις από ένα γλυκοκορτικοειδές (δεξαμεθαζόνη ή πρεδνιζόνη) που μπορούν να ομαλοποιήσουν την αρτηριακή πίεση και τα επίπεδα καλίου στο αίμα.

Ο/η ασθενής με πρωτοπαθή υπεραλδοστερονισμό πρέπει να κάνει όλες τις απαραίτητες αλλαγές στον τρόπο ζωής του για να κάνει πιο αποτελεσματική τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης: μείωση της ποσότητας του αλατιού στη διατροφή, πιο πολλά λαχανικά και φρούτα, σιτηρά ολικής άλεσης και γαλακτοκομικά προιόντα με χαμηλά λιπαρά , τακτική σωματική άσκηση και διακοπή του καπνίσματος, περιορισμός του αλκοόλ και της καφείνης. Όλα αυτά θα βοηθήσουν στη μείωση του σωματικού βάρους, στην καλύτερη ρύθμιση της υψηλής πίεσης και στην καλύτερη λειτουργια της καρδιάς και θα κάνουν πιο αποτελεσματική τη θεραπεία για την υψηλή αρτηριακή πίεση.

   

Δεκέμβριος 27th, 2013

ΑΝΔΡΑΣ (ΟΡΧΕΙΣ) : Το Σύνδρομο Klinefelter


Τι ειναι το συνδρομο Klinefelter;

Το συνδρομο Klineflter ειναι ενα συνολο απο συμπτωματα και καταστασεις που προσβαλουν την υγεια των ανδρων που γεννιουνται με τουλαχιστον ενα επιπλεον χρωμοσωμα X. Τα χρωμοσωματα που βρισκονται σε ολα τα κυτταρα του σωματος περιεχουν τα γονιδια. Τα γονιδια μεταφερουν συγκεκριμενες οδηγιες για τα χαρακτηριστικα και τις λειτουργιες του σωματος. Παραδειγματος χαρην, μερικα γονιδια καθοριζουν το υψος και το χρωμα των μαλλιων. Αλλα γονιδια επηρρεαζουν την ικανοτητα γλωσσας και τις σεξουαλικες -αναπαργωγικες λειτουργιες. Ο καθε ανθρωπος εχει φυσιολογικα 23 ζευγαρια χωρμοσωματων. Ενα απο αυτα τα ζευγαρια, τα χρωμοσωματα του φυλου, καθοριζουν το φυλο του ατομου. Ενα μωρο με 2 Χ χρωμοσωματα (ΧΧ) ειναι κοριτσι. Ενα μωρο με ενα Χ και ενα Υ χρωμοσωμα (ΧΥ) ειναι αγορι. Οι περισσοτεροι ανδρες με συνδρομο Klinefelter εχουν 2 χρωμοσωματα Χ αντι για ενα μονο (ανδρες ΧΧΥ). Το ενα παραπανω χρωμοσωμα Χ βρισκεται συνηθως σε ολα τα κυτταρα του σωματος. Μερικες φορες το παραπανω χρωμοσωμα Χ βρισκεται μονο σε μερικα κυτταρα, προκαλωντας μια λιγοτερο βαρια μορφη του συνδρομου. Σπανια, υπαρχουν 2 ή περισσοτερα επιπλεον χρωμοσωματα Χ (ανδρες ΧΧΧΥ, ΧΧΧΧΥ, κτλ) προκαλωντας μια πιο βαρια μορφη του συνδρομου.

Τι προκαλει το συνδρομο Klinefelter;

Η παρουσια των παραπανω χρωμοσωματων φαινεται να συμβαινει κατα τυχη. Το συνδρομο δεν κληρονομειται απο τους γονεις. Η προσθηκη των παραπανω χρωμοσωματων συμβαινει στο σπερμα, στο ωαριο ή μετα τη συλληψη. Το συνδρομο Klinefelter ειναι η πιον συχνη ανωμαλια των χρωμοσωματων του φυλου, προσβαλοντας εναν σε καθε 500-700 ανδρες. Ποια ειναι τα συμπτωματα και τα σημαδια του συνδρομου Klinefelter;
Τα συμπτωματα και τα σημεια ειναι πολλα και διαφορα. Παντως, τα συμπτωματα και τα σημεια του συνδρομου ειναι αποτελεσμα της χαμηλης τεστοστερονης. Οι ανδρες ΧΧΥ δεν αναπτυσσουν τα  δευτερευοντα χαρακτηριστικα του ανδρικου φυλου, δηλ. εχουν ανεπαρκη τριχοφυια στο προσωπο και στο σωμα, εχουν διογκωση των μαστων (γυναικομαστια), μικρους και σκληρους ορχεις. Σχεδον παντα, οι ανδρες ΧΧΥ παρουσιαζουν υπογονιμοτητα, δηλ. δεν μπορουν να τεκνοποιησουν. Μερικοι ανδρες δεν εχουν συμπτωματα αλλα ο γιατρος θα μπορεσει να διακρινει ακομη και λεπτα σωματικα σημεια του συνδρομου. Πολλοι ανδρες μπορει να μην διαγνωσθουν μεχρι την εφηβεια ή την ενηλικιωση. Τα 2/3 των ανδρων με το συνδρομο δεν διαγιγνωσκονται ποτε. Πως διαγιγνωσκεται το συνδρομο Klinefelter;
Η διαγνωση γινεται με φυσικη εξεταση απο το γιατρο, ληψη του ιστορικου κοινωνικων ή μαθησιακων προβληματων, μετρηση ορμονων (της τεστοστερονης) και εξεταση των χρωμοχωματων. Η διαγνωση του συνδρομου μπορει να γινει και στα πλαισια προγεννητικου ελεγχου. Προβληματα υγειας που σχετιζονται με το συνδρομο Klinefelte Το συνδρομο Klinefelter μπορει να οδηγησει σε οστεοπορωση, κιρσους των φλεβων και αυτοανοσα νοσηματα (λυκο ή ρευματοειδη αρθριτιδα). Οι ανδρες ΧΧΥ εχουν αυξημενο κινδυνο για καρκινο μαστου και καρκινους του αιματος, του μυελου των οστων και των λεμφαδενων (λευχαιμια). Επισης, εχουν συνηθως αυξημενο λιπος στην κοιλια, προβληματα της καρδιας και των αγγειων και διαβητη τυπου 2. Ποια ειναι η θεραπεια του συνδρομου;
Η θεραπεια μπορει να βοηθεησει τους ανδρες να ξεπερασουν τα σωματικα, κοινωνικα και μαθησιακα προβληματα που σχετιζονται με το συνδρομο. Οι ανδρες με συνδρομο Klinefelter πρεπει να παρακολουθουνται απο μια ομαδα γιατρων που περιλαμβανει ενδοκρινολογους, παθολογους, παιδιατρους, λογοθεραπευτες, γεννετιστες και ψυχολογους. Επισης, μπορει να χρειαστει εγχειρηση για να μειωθει το μεγεθος των μαστων. Με θεραπεια οι ανδρες μπορει να εχουν μια αρκετα φυσιολογικη ζωη. Οι ειδικοι συστηνουν θεραπεια υποκαταστασης με τεστοστερονη, αρχιζοντας απο την εφηβεια για φυσιολογικη αναπτυξη των μυων, των οστων και των χαρακτηριστικων του φυλου (τριχες προσωπου και σεξουαλικη λειτουργια). Η θεραπεια πρεπει να συνεχιζεται για ολη τη ζωη για να προληφθουν μακροχρονια προβληματα υγειας. Παντως, η θεραπεια με τεστοστερονη δεν θεραπευει την υπογονιμοτητα. Η θεραπεια της υπογονιμοτητας απαιτει εξειδικευμενες και ακριβες τεχνικες, αλλα μερικοι ανδρες με συνδρομο Klinefelter μπορουν να κανουν παιδια.

Νοέμβριος 3rd, 2013

ΓΥΝΑΙΚΑ (ΩΟΘΗΚΕΣ): Το Σύνδρομο Turner


Τι είναι το σύνδρομο Turner;

Το σύνδρομο Turner είναι μία γεννητική κατάσταση που συμβαίνει όταν ένα κοριτσάκι γεννιέται με ένα χρωμόσωμα X λιγότερο ή με ένα τροποποιημένο χρωμόσωμα Χ. Τα χρωμοσώματα περιέχουν τα γονίδια που καθορίζουν τα χαρακτηριστικά του σώματος και της ανάπτυξης. Το συνδρομο Τurner συμβαίνει σε περίπου 1 κοριτσάκι κάθε 2000-2500 γεννήσεις σε όλο τον κόσμο. Η απουσία του χρωμοσώματος μάλλον είναι τυχαίο γεγονός. Αυτό σημαίνει ότι οποιοδήποτε κορίτσι μπορεί να γεννηθεί με σύνδρομο Turner.

Ποια είναι τα συμπτώματα του συνδρόμου και ποιοι οι κίνδυνοι που σχετίζονται με αυτό;

Τα συμπτώματα μπορεί να είναι πολύ διαφορετικά από ασθενή σε ασθενή και γι'αυτό σχεδόν πάντα το σύνδρομο μπορεί διαγνωσθεί μόνο αν το κορίτσι φτάσει την εφηβεία ή και αργότερα. Το πιο συχνό σύμπτωμα είναι το κοντό ανάστημα και η απουσία παραγωγής από τις ωοθήκες ορμονών και ωορρηξίας, άρα η απουσία ή η διακοπή της περιόδου και η υπογονιμότητα. Όταν ενηλικιωθούν, οι περισσότερες γυναίκες με σύνδρομο Turner δεν μπορούν να μείνουν έγκυες χωρίς ιατρική βοήθεια. Εκτός από το κοντό ανάστημα, οι γυναίκες με σύνδρομο Turner, μπορει να έχουν και άλλα σωματικά χαρακτηριστικά:

  • Χαμηλά βλέφαρα
  • Στενό, υψηλά σχηματισμένο ουρανίσκο του στόματος

  • Μικρή γνάθο

  • Χαμηλή γραμμή τριχοφυίας στον αυχένα

  • Πλατύ και κοντό λαιμό (μερικές φορές υπάρχεί αυχενική πτυχή και στις δύο μεριές του λαιμού).

  • Ευρύ και πλατύ στήθος με θηλές που απέχουν μεταξύ τους.

  • Σκωλίωση της σπονδυλικής στήλης

  • Βλαισσούς αγκώνες, δηλ. αγκώνες που γυρίζουν προς τα έξω

  • Τέταρτο μετακάρπιο (δάκτυλο χεριού) πιο κοντό από τα άλλα δάκτυλα

  • Πρησμένα χέρια και / ή πόδια (λεμφοίδημα)

  • Μαλακά νύχια

  • Επιχρωματισμένες ελιές στο δέρμα

  • Επίσης, τα κορίτσια και οι γυναίκες με σύνδρομο Turner, κινδυνεύουν περισσότερο να έχουν ανωμαλίες στην καρδιά και στα νεφρά, ψηλή αρτηριακή πίεση, χρόνιες ή υποτροπιάζουσες μολύνσεις του αυτιού, απώλεια ακοής, διαβήτη, προβλήματα στο θυρεοειδή, παχυσαρκία, οστεοπόρωση και δυσκολίες μάθησης (πχ στα μαθηματικά).

Τα ιδιαίτερα σωματικά χαρακτηριστικά, τα προβήματα υγείας και η υπογονιμότητα/στειρότητα προκαλούν στα κορίτσια και στις γυναίκες με σύνδρομο Turner χαμηλή αυτοπεποίθηση, άγχος και κατάθλιψη. Πως γίνεται η διάγνωση του συνδρόμου Turner; Αν ένα κορίτσι ή γυναίκα έχει ύποπτα σωματικά χαρακτηριστικά για σύνδρομο Turner, ο μόνος τρόπος να διαγνωσθεί η κατάσταση είναι η εξέταση του καρυότυπου, στην οποία λαμβάνεται ένα δείγμα αίματος και αυτό εξετάζεται στο μικροσκόπιο για να βρεθεί αν λείπει ή αν έχει αλλάξει  ένα χρωμόσωμα.

Πως αντιμετωπίζεται το σύνδρομο Turner;

Το σύνδρομο Turner δεν θεραπεύεται γιατί είναι μία γεννητική διαταραχή, αλλά μπορούν να αντιμετωπισθούν εξατομικευμένα μερικά από τα συμπτώματα. Δύο θεραπευτικές λύσεις υπαρχουν:

  • Η θεραπεία με αυξητική ορμόνη, με ένεση, μπορεί να δοθεί στα περισσότερα παιδιά για να αυξήσουν το ύψος τους. Η θεραπεία συνήθως αρχίζει νωρίς στην παιδική ηλικία.
  • Η θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης. Τα περισσότερα κορίτσια με σύνδρομο Turner χρειάζονται ορμονική θεραπεία με οιστρογόνα για να αναπτύξουν τα σωματικά χαρακτηριστικά που συμβαίνουν συνήθως στην εφηβεία (αύξηση των μαστών και εμμηνορρυσία, δηλ. εμφάνιση περιόδου). Όταν εμφανιστεί περίοδος, το κορίτσι πρέπει να παίρνει και μία δεύτερη ορμόνη, την προγεστερόνη, για να έχει μηνιαίους κύκλους.

Αν και το σύνδρομο Turner είναι μία κατάσταση που η γυναίκα θα έχει για όλη τη ζωή της, πολλά από τα συμπτώματα μπορουν να αντιμετωπισθούν με επιτυχία. Χρειάζεται τακτική ιατρική παρακολούθηση για να γίνεται έλεγχος των διαφόρων κινδύνων για την υγεία της γυναίκας και των αποτελεσμάτων της θεραπείας. Ο παιδοενδοκρινολόγος και ο ενδοκρινολόγος γενικά, έχει σημαντικό ρόλο στη διάγνωση και στην αντιμετώπιση του συνδρόμου.

Αύγουστος 7th, 2013

ΔΙΑΒΗΤΗΣ : Διαβητική νευροπάθεια


Τι είναι η διαβητική νευροπάθεια;

Είναι η βλάβη που παθαίνουν τα νεύρα από τα υψηλά επίπεδα του σακχάρου στο αίμα στους διαβητικούς ασθενείς. Όλα τα νεύρα στο σώμα μπορεί να πάθουν βλάβη. Διαβητική νευροπάθεια κινδυνεύουν να πάθουν πιο εύκολα άτομα που έχουν διαβήτη για πολλά χρόνια ή άτομα με διαβήτη που δεν ελέγχεται καλά (με υψηλό σάκχαρο). Η διαβητική νευροπάθεια δεν δίνει πάντα συμπτώματα. Μπορεί κάποιος να έχει διαβητική νευροπάθεια και να μην το γνωρίζει.

Ποια είναι τα συμπτώματα της διαβητικής νευροπάθειας;

  •  Πόνος, κάψιμο, μυρμηγκιάσματα, μούδιασμα, απώλεια της αίσθησης, μυική αδυναμία, δερματικά έλκη (ανοικτές πληγές) στην περιφερική πολυνευροπάθεια που επηρεάζει την αισθητικότητα κυρίως αλλά και την κινητικότητα σε μικρότερο βαθμό των ποδιών και των χεριών. Πολλοί ασθενείς το μόνο που νιώθουν είναι απώλεια της αίσθησης στα πόδια. Εξαιτίας αυτής της απώλειας της αίσθησης στα πόδια μπορεί να τραυματισθούν εύκολα και να μην το καταλάβουν. Δημιουργούνται λοιπόν πληγές που αν δεν θεραπευτούν γίνονται δερματικά έλκη τα οποία παθαίνουν μόλυνση και μπορεί να οδηγήσουν ακόμη και σε γάγγραινα και ακρωτηριασμό.
  • Απώλεια του ελέγχου της κύστης, ακράτεια ούρων, αδυναμία κένωσης της κύστης, συχνές ουρολοιμώξεις, φούσκωμα στην κοιλιά,ναυτία, έμετοι, διάρροια, δυσκοιλιότητα, προβλήματα στύσης στον άνδρα και σεξουαλικά προβλήματα στη γυναίκα, ζάλη όταν περνάτε από την καθιστή στην όρθια θέση (ορθοστατική υπόταση), υπερβολική εφίδρωση ή πολύ λίγη εφίδρωση στην αυτόνομη νευροπάθεια η οποία επηρεάζει την κύστη, το έντερο, τα γεννητικά όργανα, τους ιδρωτοποιούς αδένες, τα μάτια και την καρδιά.
Πως γίνεται η διάγνωση της διαβητικής νευροπάθειας;

Θα πρέπει να κάνετε έλεγχο μία φορά το χρόνο ή πιο συχνά αν έχετε προβλήματα στα πόδια. Ο γιατρός σας κάθε φορά, θα ελέγχει αν έχετε αίσθηση στα πόδια σας (αν μπορείτε να νιώσετε το αγγιγμα, το τσίμπημα και τη δόνηση) και αν χρειαστεί θα σας κάνει ειδικές εξετάσεις για να δει αν δουλεύουν τα νεύρα σας. Ο γιατρός σας, θα δει επίσης αν έχετε προβλήματα με την κυκλοφορία του αίματος ή ανεπάρκεια βιταμινών.

Αν έχετε συχνά μουδιάσματα ή πόνους στα πόδια ή στα χέρια σας, έλκος ή πληγή που δεν επουλώνεται στο πόδι σας, αν έχετε μόλυνση στα πόδια, προβλήματα πέψης, προβλήματα ούρησης ή σεξουαλικής λειτουργίας,  ζάλη όταν στέκεστε όρθιος/α, να μιλήσετε με το γιατρός σας.

Πως θεραπεύεται η διαβητική νευροπάθεια;

Υπάρχουν φάρμακα που μπορεί να σας συνταγογραφήσει ο γιατρός σας για τον πόνο από βλάβη των νεύρων λόγω διαβήτη και να σας συστήσει και βιταμίνες αν χρειάζεται. Πάντως, καλό είναι να κρατάτε υπό καλό έλεγχο το σάκχαρό σας, δηλ. να μην είναι ούτε πολύ ψηλό ούτε πολύ χαμηλό σάκχαρο αίματος, για να μην επιδεινωθεί η νευρική βλάβη. Σε αυτό μπορούν να βοηθήσουν η υγειινή διατροφή, η άσκηση και το φυσιολογικό σωματικό βάρος. Επίσης, καλό είναι να μην καπνίζετε και να περιορίσετε την κατανάλωση αλκοόλ.

Προλητικά μέτρα για να αποφύγετε επιπλοκές της νευροπάθειας

Για να αποφύγετε τα έλκη (πληγές) στα πόδια και τους ακρωτηριασμούς και να προστατεύσετε τα  πόδοα σας, θα πρέπει να ελέγχετε τα πόδια σας κάθε μέρα, να φοράτε πάντα παπούτσια ή παντόφλες (να μην περπατάτε ποτέ ξυπόλυτοι) και καθαρές, στεγνές κάλτσες, να αγοράζετε πάντα παπούτσια που σας είναι βολικά και άνετα (να μην σας πληγώνουν), να ζητήσετε πάντα βοήθεια αν χρειάζεται από ειδικό γιατρό. Επιπλέον, καλό είναι να πλένετε, να στεγνώνετε και να ελέγχετε τα πόδια σας κάθε μέρα, να κοιτάτε πάντα για κάλους, εκδορές, πληγές, κοψίματα, ερυθρότητα ή οιδήματα στα πόδια σας, να κόβετε τα νύχια σας τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, να βάζετε κρέμα για ξηροδερμία, αλλά όχι ανάμεσα στα δάκτυλα.

Ιούνιος 24th, 2013

ΔΙΑΒΗΤΗΣ : Υπογλυκαιμικές Διαταραχές


Τι είναι η υπογλυκαιμία;

Υπογλυκαιμία σημαίνει χαμηλό σάκχαρο (γλυκόζη) αίματος. Η γλυκόζη είναι το καύσιμο που χρησιμοποιεί το σώμα σας και ο εγκέφαλος σας για να λειτουργήσει σωστά. Αν το σάκχαρο στο αίμα σας παραμείνει χαμηλό για πολύ ώρα θα έχετε νοητική σύγχυση και αν η κατάσταση γίνει πιο σοβαρή μπορεί να έχετε απώλεια συνείδησης (να χάσετε αισθήσεις), να έχετε σπασμούς ή να πέσετε σε κώμα.

Ο γιατρός που θα σας δει πρέπει να καταλάβει αν αυτό που παθαίνετε είναι υπογλυκαιμία ή κάποια άλλη κατάσταση που μοιάζει με υπογλυκαιμία. Για να διαγνώσει ο γιατρός υπογλυκαιμική διαταραχή δεν αρκεί το χαμηλό σάκχαρο στο αίμα. Πρέπει να έχετε συμπτώματα και σημεία υπογλυκαμίας, πρέπει να έχετε χαμηλό σάκχαρο αίματος με αξιόπιστη μέτρηση και τα συμπτώματα σας πρέπει να εξαφανίζονται  όταν ανεβαίνει ξανά το σάκχαρο στο αίμα.

Πως θα καταλάβετε ότι παθaίνετε υπογλυκαιμία;

Αν το σάκχαρο πέσει κάτω από 70 mg/dl θα νιώσετε

  •  Ξαφνική πείνα.
  • Νευρικότητα, τρέμουλο.
  • Έντονη εφίδρωση.
Αν πέσει το σάκχαρο κάτω από 55 mg/dl θα νιώσετε
  • Ζάλη.
  • Υπνηλία.
  • Σύγχυση.
  • Αδυναμία.
Αν πέσει το σάκχαρο κάτω από 35 - 40 mg/dl θα πάθετε
  • Σπασμούς ή επιληπτκή κρίση.
  • Απώλεια σινείδησης, κώμα.

Ποιες ειναι οι αιτίες των υπογλυκαμικών διαταραχών;

  • Η θεραπεία με ινσουλίνη ή με αντιδιαβητικά φάρμακα μόνα τους ή σε συνδυασμό με ινσουλίνη σε διαβητικούς ασθενείς. Η υπογλυκαιμία μπορεί να συμβεί λόγω υπερβολικής δόσης ινσουλίνης ή απώλεια συγχρονισμού της δόσης του αντιδιαβητικού φαρμάκου με τα γεύματα και την άσκηση (δηλ. όταν η ινσουλίνη δεν λαμβάνεται στη σωστή ώρα ή λαμβάνεται σε μεγαλύτερη δόση από τη σωστή ή αν τα γεύματα δεν λαμβάνονται στην σωστή ποσότητα και ώρα ή αν αποφύγετε ένα γεύμα ή αν κάνετε υπερβολική άσκηση).
  • Φάρμακα (αλκοόλ, ινδομεθακίνη-μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο, κινίνη-φάρμακο για την ελονοσία, χλωροκίνη-ανοσοκατασταλτικό), σοβαρές ασθένειες (νεφρική ή ηπατική ανεπάρκεια, λοιμώξεις από βακτήρια, ελονοσία), ανεπάρκεια ορμονών (επινεφριδίων) και όγκος του παγκρέατος που παράγει υπερβολικές ποσότητες ινσουλίνης (ινσουλίνωμα). Αυτές οι υπογλυκαιμικές διαταραχές συμβαίνουν σε άτομα χωρίς διαβήτη.
Ο γιατρός σας θα σας ρωτήσει για τις υπογλυκαιμίες που παθαίνετε, ποια είναι τα συμπτωματά τους, πόσο διαρκούν, αν επιδεινώνονται ή βελτιώνονται με τα γεύματα, τα αλκοόλ και την άσκηση, αν λαμβάνετε φάρμακα ή πάσχετε από ασθένειες που προκαλούν υπογλυκαιμίες. Πως να αποφύγετε και πως να αντιμετωπίσετε τις υπογλυκαιμίες...

Αν μετρήσετε με τον αυτόματο μετρητή σακχάρου, σάκχαρο χαμηλότερο από 70 mg/dl να γνωρίζετε ότι παθαίνετε υπογλυκαμία. Αν έχετε συμπτώματα υπογλυκαμίας να μετρήσετε το σάκχαρο σας. Αν είναι χαμηλό, πρέπει άμεσα να φάτε 15 γραμμάρια υδατάνθρακες (μία κουταλιά του γλυκού ζάχαρη, ή μισό ποτήρι χυμό πορτοκάλι). Μετά από 15 λεπτά περίπου τα συμπτώματα πρέπει να έχουν υποχωρήσει ή βελτιωθεί. Μετά από 15 λεπτά μετρήστε το σάκχαρο σας. Αν αυτό είναι ακόμη κάτω από 70 mg/dl φάτε άλλα 15 γραμμάρια υδατάνθρακες. Μετά φάτε ένα ελαφρύ γεύμα για να μην ξαναπέσει το σάκχαρο σας. Αν το σάκχαρό σας δεν ανεβαίνει ή έχετε πρόβλημα σύγχυσης ή απώλειας συνείδησης οι συγγενείς σας ή οι φίλοι σας πρέπει να σας μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Επίσης, μπορείτε να έχετε πάντα μαζί σας μία ένεση γλυκαγόνης (ορμόνη που ανεβάζει το σάκχαρο) ή ταμπλέτες γλυκόζης για περίπτωση ανάγκης.

Αν έχετε διαβήτη και κάνετε ινσουλίνη ή λαμβάνετε φάρμακα που ρίχνουν το σάκχαρο να μετράτε τακτικά το σάκχαρό σας (πριν κάνετε ινσουλίνη). Αν κάνετε σωματική άσκηση, να μετράτε το σάκχαρο σας πριν από την άσκηση και αν είναι χαμηλό να τρώτε υδατάνθρακες πριν την άσκηση. Αν παθαίνετε συχνά υπογλυκαιμίες ή αν έχετε πάθει έστω και μία φορά σοβαρή υπογλυκαιμία που χρειάσθηκε νοσηλεία, να μιλήσετε με το γιατρό σας για να σας αλλάξει τη δόση των φαρμάκων που λαμβάνετε ή τα φάρμακα. Να ακολουθείτε πιστά τις διατροφικές οδηγίες του γιατρού. Για τις υπογλυκαιμίες σε μη διαβητικά άτομα ο γιατρός σας θα βρει την πιο κατάλληλη αγωγή ή αντιμετώπιση.

   

Ιούνιος 16th, 2013

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Greece License.
Κατασκευή ιστοσελίδων | i-magic Web Media Studio Κατασκευή ιστοσελίδων i-magic