Μιλώντας για την Ενδοκρινολογία & τον Διαβήτη

ΓΥΝΑΙΚΑ: Ορμόνες και καρκίνος του μαστού


Ο καρκίνος του μαστού είναι ένας από τους πιο συχνούς καρκίνους στις γυναίκες, ιδιαίτερα σε εκείνες που άρχισαν να έχουν περίοδο νωρίς (πριν τα 12 έτη) ή σταμάτησαν να έχουν περίοδο αργά (μετά τα 55 έτη). Ο καρκίνος του μαστού είναι πιο συχνός στις πιο ηλικιωμένες γυναίκες, στις γυναίκες χωρίς παιδιά, στις γυναίκες που έμειναν έγκυες μετά τα 30 έτη και στις γυναίκες που έλαβαν ορμονική θεραπεία (οιστρογόνα με προγεστερόνη) για περισσότερα από 5 έτη.

Τα γονίδια σας και οι ορμόνες σας έχουν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του καρκίνου του μαστού αλλά δεν γνωρίζουμε ακριβώς πως γίνεται αυτό. Γνωρίζουμε ότι τα οιστρογόνα (η κύρια γυναικεία ορμόνη) και τα προγεσταγόνα (συνθετική μορφή της προγεστερόνης, μια άλλη γυναικεία ορμόνη) προκαλούν ταχεία ανάπτυξη του ιστού των μαστών. Ο καρκίνος συνήθως αναπτύσσεται σε ιστό που αναπτύσσεται γρήγορα.

Ο πιο κοινός τρόπος διάγνωσης του καρκίνου του μαστού είναι η εξέταση του μαστού και η μαστογραφία (ακτινογραφία). Ο πόνος στο μαστό από μόνος του δεν είναι ενδεικτικό σημείο του καρκίνου του μαστού. Παρόλα αυτά υπάρχουν άλλα συμπτώματα που μπορεί να σημαίνουν ότι υπάρχει πρόβλημα. Ο καρκίνος του μαστού μπορεί να έχει τα εξής συμπτώματα: ψηλαφητό μόρφωμα, αλλαγή του μεγέθους και του σχήματος του μαστού, λακκούβα ή κοιλότητα,  ρυτίδιασμα ή πτυχή στην επιφάνεια του μαστού, ερυθρότητα στο δέρμα του μαστού, έκκριση υγρού ή αίματος από τη θηλή του ενός μαστού.

Η θεραπεία του καρκίνου του μαστού εξαρτάται από τον τύπο και το στάδιο του καρκίνου. Τυπικές θεραπείες του καρκίνου του μαστού είναι η χειρουργική επέμβαση, η ακτινοθεραπεία, η χημειοθεραπεία και η ορμονοθεραπεία ή συνδυασμός των παραπάνω. Η ορμονοθεραπεία αναστέλλει τη δράση των γυναικείων ορμονών στον καρκίνο. Η θεραπεία που χρησιμοποιείται πιο συχνά είναι ένας αναστολέας των γυναικείων ορμονών, η ταμοξιφαίνη (Nolvadex).

Ποιες γυναίκες κινδυνεύουν να πάθουν καρκίνο μαστού;

Οι γυναίκες μπορούν να μάθουν τον ατομικό τους κίνδυνο να αναπτύξουν την ασθένεια μέσω ενός ερωτηματολογίου (το βρίσκετε στον ιστότοπο : Breast Cancer Risk Assessment Tool). Αυτό το ερωτηματολόγιο χρησιμοποιείται για να υπολογίσετε τις πιθανότητες να αναπτύξετε καρκίνου μαστού τα επόμενα 5 έτη και κατά τη διάρκεια της ζωής σας, βασιζόμενο σε αρκετούς παράγοντες, όπως είναι η ηλικία σας και το οικογενειακό ιστορικό της ασθένειας. Δεν είναι όλα τα ογκίδια καρκίνος. Αν εσείς ή ο γιατρός σας βρείτε ένα ογκίδιο, ή αν ένα ογκίδιο αλλάξει μέγεθος ή υφή, ο γιατρός σας μπορεί να σας κάνει διάφορες εξετάσεις για να σιγουρευτεί ότι είναι καλόηθες (όχι καρκίνος). Αυτές οι εξετάσεις είναι: μία μαστογραφία, ένα υπέρηχο μαστού, μία παρακέντηση με λεπτή βελόνη για να ληφθεί ένα δείγμα κυττάρων από το ογκίδιο, μία βιοψία για να ληφθεί ένα κομμάτι ιστού από το ογκίδιο.

Πως θεραπεύεται ο καρκίνος του μαστού;

Η θεραπεία του καρκίνου του μαστού εξαρτάται από τον τύπο και το στάδιο του καρκίνου. Η τυπικοί τρόποι θεραπείας είναι η χειρουργική επέμβαση, η ακτινοθεραπεία, η χημειοθεραπεία, η ορμονοθεραπεία ή ο συνδυασμός των παραπάνω. Η ορμονοθεραπεία δρα αναστέλλοντας την επίδραση των γυναικείων ορμονών στον καρκίνο. Η ορμονοθεραπεία που χρησιμοποιείται πιο συχνά είναι ένας αναστολέας των γυναικείων ορμονών που ονομάζεται ταμοξιφαίνη (NOLVADEX). Πρόσφατα, χρησιμοποιείται και και μία ορμονοθεραπεία που εμποδίζει το σώμα να συνθέσει γυναικείες ορμόνες ( η αναστροζόλη -ARIMIDEX, η λετροζόλη -FEMARA ή η εξαμαστάνη -AROMACIN). Όλες οι ορμονοθεραπείες έχουν παρενέργειες στα οστά και στη μήτρα. Μαζί με το γιατρό σας θα καθορίσετε την καλύτερη θεραπεία για σας.

Αν ανησυχείτε για τις παρενέργειες της ορμονοθεραπείας που λαμβάνετε ή σκέφτεστε να λάβετε, μπορείτε να μιλήσετε με ένα ενδοκρινολόγο που ειδικεύεται στην ορμονοθεραπεία. Καλό είναι να αυτοεξετάζεστε μία φορά κάθε μήνα και μία φορά ετησίως από το γιατρό σας. Πρέπει να κάνετε μαστογραφία μία φορά ετησίως αν είστε άνω των 40 ετών ακόμη και αν δεν έχετε συμπτώματα, και αν είστε κάτω των 40 ετών και έχετε ιστορικό καρκίνο του μαστού ή των ωοθηκών στην οικογένεια σας.

8 Φεβρουαρίου, 2014

ΔΙΑΒΗΤΗΣ: Διαβήτης και ινσουλίνες


Η γλυκόζη στο αίμα (το σάκχαρο αίματος) προέρχεται κυρίως από τις τροφές που τρώτε (υδατάνθρακες) και ένα μικρό μέρος παράγεται μέσα στο σώμα (στο συκώτι). Η ινσουλίνη είναι μία ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας (έναν αδένα που βρίσκεται πίσω από το στομάχι) και  μεταφέρει το σάκχαρο από το αίμα μέσα στα κύτταρα του σώματος σας. Μέσα στα κύτταρα το σάκχαρο είναι το κάυσιμο που καίγεται για να έχει το σώμα ενέργεια. Διαβήτης αναπτύσσεται όταν το πάγκρεας δεν παράγει αρκετή ινσουλίνη ή όταν υπάρχει αντίσταση στη δράση της ινσουλίνης στα κύτταρα (δεν υπάρχει αρκετή δράση της ινσουλίνης στα κύτταρα) ή και τα δύο μαζί. Και στις δύο περιπτώσεις το σάκχαρο δεν μπορεί να μπει στα κύτταρα, οπότε αυξάνει στο αίμα πάρα πολύ.

Υπάρχουν τρεις τύποι διαβήτη. Στο διαβήτη τύπου 1 το πάγκρεας δεν παράγει καθόλου ινσουλίνη. Αυτός ο τύπος του διαβήτη συμβαίνει πιο συχνά στα παιδιά και στους νέους. Στο διαβήτη τύπου 2 υπάρχει αντίσταση στη δράση της ινσουλίνης αλλά και μειωμένη παραγωγή ινσουλίνης από το πάγκρεας. Συμβαίνει συνήθως σε ενήλικες υπέρβαρους ή παχύσαρκους που κάνουν καθιστική ζωή. Στο διαβήτη κύησης παρατηρούνται υψηλά σάκχαρα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης που οφείλονται σε αντίσταση στη δράση της ινσουλίνης που προκαλείται από ορμόνες του πλακούντα. Αυτός ο τύπος του διαβήτη υποχωρεί συνήθως μετά τον τοκετό.

Οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 χρειάζονται ινσουλίνη. Οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 μπορεί να παίρνουν αντιδιαβητικά χάπια για πολλά χρόνια αλλά ίσως κάποιοι από αυτούς να χρειασθούν ινσουλίνη για να διατηρήσουν φυσιολογικά επίπεδα σακχάρου.

Ποια είδη ινσουλίνης υπάρχουν;

Οι ινσουλίνες διαιρούνται σε πολλές κατηγορίες ανάλογα με το πόσο γρήγορα αρχίζουν τη δράση τους στο σώμα και πόσο διαρκεί αυτή η δράση. Το είδος της ινσουλίνης που θα σας δώσει ο γιατρός σας εξαρτάται από τον τύπο διαβήτη που έχετε, την ηλικία σας, τον τρόπο ζωής σας (τις ώρες εργασίας, γευμάτων, άσκησης) και από το πόσο συχνά θέλετε και μπορείτε να μετράτε το σάκχαρο σας και να κάνετε ένεση ινσουλίνης. Οι κατηγορίες ινσουλίνης είναι οι εξής:

  • Οι γευματικές ινσουλίνες. Λαμβάνονται πριν από τα γεύματα και ελέγχουν την άνοδο του σακχάρου μετά το φαγητό. Έχουν βραχεία δράση (μέχρι 4-6 ώρες). Μπορεί να δίνονται σε συνδυασμό με βασική ινσουλίνη (μακράς δράσης). Ινσουλίνη βραχείας δράσης είναι η ινσουλίνη regular (ACTRAPID). Ινσουλίνες υπερταχείας δράσης είναι η ινσουλίνη aspart (NOVORAPID) , lispro (HUMALOG)  και glulisine (APIDRA).
  • Η βασική ινσουλίνη. Αυτή λαμβάνεται συνήθως μία φορά τη μέρα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνη της, σε συνδυασμό με αντιδιαβητικά χάπια ή με ινσουλίνη ταχείας δράσης. Ελέγχει το σάκχαρο ανάμεσα στα γεύματα και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Βασική ινσουλίνη είναι η ινσουλίνη ενδιάμεσης δράσης NPH και η ινσουλίνες μακράς δράσης detemir (LEVEMIR) και glargine (LANTUS).
  • Μεικτές ινσουλίνες. Είναι συνδυασμός γευματικής και βασικής ινσουλίνης (HUMALOG MIX, NOVO MIX). Λαμβάνονται δυο φορές τη μέρα, πριν το πρωινό και πριν το βραδινό. Ελέγχουν το σάκχαρο μετά και ανάμεσα στα γεύματα. Μπορεί να λαμβάνονται μόνες ή σε συνδυασμό με αντιδιαβητικά χάπια.

Τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί και κυκλοφορήσει στο εμπόριο τα ανάλογα ινσουλίνης, δηλαδή γεννητικά τροποποιημένες ινσουλίνες που ταιριάζουν πολύ με την ινσουλίνη που παράγει το σώμα σας. Τα ανάλογα ινσουλίνης ελέγχουν πιο εύκολα τα επίπεδα του σακχάρου αίματος και εμποδίζουν τις έντονες διακυμάνσεις και εναλλαγές του σακχάρου (υπογλυκαιμίες και υπεργλυκαιμίες). Ο διαβητικός με αυτόν τον τρόπο έχει καλύτερη ποιότητα ζωής και λιγότερες επιπλοκές. Υπάρχουν ανάλογα ινσουλίνης βραχείας δράσης (aspart, lispro και glulisine) και μακράς δράσης (detemir και glargine). Δεν έχουν πάρει όλα τα ανάλογα ινσουλίνης έγκριση για το διαβήτη κύησης, γι'αυτό μιλήστε με το γιατρός σας για την καλύτερη επιλογή ινσουλίνης για σας.

1 Φεβρουαρίου, 2014

ΥΨΗΛΗ ΑΡΤΗΡΙΑΚΗ ΠΙΕΣΗ ΚΑΙ ΟΡΜΟΝΕΣ (ΕΠΙΝΕΦΡΙΔΙΑ): Ο Πρωτοπαθής Αλδοστερονισμός


Τι είναι ο πρωτοπαθής υπεραλδοστερονισμός (ΠΑ);

Ο πρωτοπαθής αλδοστερονισμός (ΠΑ) είναι μια κατάσταση που  παρουσιάζεται όταν ένα ή και τα δύο επινεφρίδια σας (μικροί αδένες που βρίσκονται πάνω από τα νεφρά) παράγουν μεγάλη ποσότητα από μια ορμόνη που λέγεται αλδοστερόνη. Τα υψηλά επίπεδα αλδοστερόνης κάνουν το σώμα σας να κατακρατεί νάτριο (αλάτι) και να χάνει κάλιο. Η κατακράτηση νατρίου προκαλεί αύξηση των υγρών στο σώμα σας που μπορεί να αυξήσει την αρτηριακη πίεση.

Ο ΠΑ συμβαίνει περίπου στο 10% των ασθενών με ψηλή αρτηριακή πίεση (ένας στους δέκα). Ο ΠΑ είναι πιο συχνός σε ανθρώπους με σοβαρή,ψηλή, μη ελεγχόμενη αρτηριακή πίεση. Οι άνθρωποι με ΠΑ έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να πάθουν καρδιοπάθεια και εγκεφαλικό από αυτούς με την ίδια ψηλή αρτηριακή πίεση που δεν έχουν ΠΑ. Γι΄αυτό το λόγο είναι πολύ να σημαντικό να γίνεται διάγνωση και να θεραπεύεται ο ΠΑ.

Οι γιατροί πρέπει να ελέγχουν για πρωτοπαθή αλδοστερονισμό τους ασθενείς που είναι υψηλού κινδύνου για να παρουσιάσουν ΠΑ. Οι ασθενείς υψηλού κινδύνου για ΠΑ είναι οι εξής:

  • Ασθενείς με μέτρια, σοβαρή και/ή ανθεκτική ψηλή αρτηριακή πίεση (ανθεκτική σημαίνει ότι τρια φάρμακα χορηγούμενα ταυτόχρονα δεν πετυχαίνουν να φέρουν την πίεση στα φυσιογικά όρια).
  • Ασθενείς με ψηλή αρτηριακή πίεση και χαμηλό κάλιο στο αίμα (υποκαλιαιμία).
  • Ασθενείς με ψηλή αρτηριακή πίεση και όγκο στα επινεφρίδια (ο οποίος μπορεί να βρεθεί σε αξονική ή μαγνητική τομογραφία που γίνεται για κάποιο άλλο λόγο).
  • Ασθενείς με ψηλή αρτηριακή πίεση και νεαρή ηλικία.
  • Ασθενείς με ιστορικό εγκεφαλικού στην οικογένεια τους.
  • Ασθενείς με ψηλή αρτηριακή πίεση και κάποιο μέλος της οικογένειας τους με ΠΑ.

Πως γίνεται η διάγνωση του πρωτοπαθούς αλδοστερονισμού;

Για τη διάγνωση του ΠΑ χρησιμοποιείται ο λόγος αλδοστερόνης/ρενίνης (ARR) για να βρεθούν ποιοι ασθενείς υψηλού κινδύνου έχουν ΠΑ. Για να υπολογίσει το ARR ο γιατρός σας θα μετρήσει στο αίμα σας τα επίπεδα της αλδοστερόνης και της ρενίνης. Η ρενίνη είναι μία ορμόνη που παράγεται από τα νεφρά και βοηθάει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Διάγνωση ΠΑ γίνεται όταν βρεθούν στο αίμα σας ψηλά τα επίπεδα της αλδοστερόνης και χαμηλά τα επίπεδα της ρενίνης. Αν ο γιατρός σας από το λόγο ARR πο θα υπολογίσει, υποψιάζεται ΠΑ θα κάνει και άλλες εξετάσεις και δοκιμασίες για να επιβεβαιώσει τη διάγνωση. Αν η διάγνωση του ΠΑ επιβεβαιωθεί, θα πρέπει να γίνουν και άλλες εξετάσεις για να βρεθεί αν η αιτία της μεγάλης ποσότητας αλδοστερόνης στο αίμα είναι ένας καλοήθης όγκος ενός επινεφριδίου ή αν και τα δύο επινεφρίδια υπερλειτουργούν. Αρχικά γίνεται μια αξονική τομογραφία επινεφριδίων για να βρεθεί αν υπάρχει καλοήθης όγκος στα επινεφρίδια. Μπορεί όμως η αξονική τομογραφία να μην βρει την αιτία της υπερπαραγωγής της αλδοστερόνης. Τότε μπορεί να χρειασθεί να γίνει φλεβικός καθετηριασμός των επινεφριδίων, δηλ. να μετρηθούν τα επίπεδα της αλδοστερόνης σε δείγματα αίματος που θα ληφθούν από κάθε επινεφρίδιο με ένα φλεβικό καθετήρα που θα εισαχθεί σε μία φλέβα από τη βουβωνική περιοχή. Αν τα επίπεδα της αλδοστερόνης βρεθούν ψηλά στο ένα επινεφρίδιο και όχι στο άλλο, αυτό είναι ενδεικτικό καλοήθους όγκου στο ένα επινεφρίδιο. Αν τα επίπεδα αλδοστερόνης βρεθού ψηλά και  στα δύο επινεφρίδια, αυτό είναι ενδεικτικό υπερλειτουργίας και των δύο αδένων.

Πως θεραπεύεται ο ΠΑ;

Η θεραπεία του ΠΑ εξαρτάται από την αιτία που τον προκαλεί. Η αιτία συνήθως είναι ένας καλοήθης όγκος στο ένα από τα δύο επινεφρίδια (αδένωμα που εκκρίνει αλδοστερόνη) ή η υπερπλασία στο ένα ή και στα δύο επινεφρίδια. Πολύ σπάνια, η αιτία του ΠΑ είναι μια γεννητική κληρονομούμενη κατάσταση, ο αλδοστερονισμός από γλυκοκορτικοειδή.

Αν η αιτία της υπερπαραγωγής της αλδοστερόνης είναι ένα αδένωμα σε ένα από τα δύο επινεφρίδια, αυτό μπορεί να αφαιρεθεί χειρουργικά. Η επέμβαση μπορεί να λύσει οριστικά  το πρόβλημα της ψηλής αρτηριακής πίεσης και του χαμηλού καλίου. Μερικοί άνθρωποι συνεχίζουν να έχουν ψηλή, αλλά όχι σοβαρή αρτηριακή πίεση, η οποία μπορεί να αντιμετωστεί με φάρμακα.

Αν και τα δύο επινεφρίδια υπερλειτουργούν, η συνυστώμενη θεραπεία είναι φαρμακευτική, με φάρμακα που λέγονται ανταγωνιστές του υποδοχέα των αλατοκορτικοειδών, όπως η σπειρινολακτόνη (ALDACTONE). Αυτοί οι ανταγωνιστές εμποδίζουν τη δράση της αλδοστερόνης στο σώμα σας. Η θεραπεία αυτή είναι καλή εναλλακτική λύση και για τους ανθρώπους με πρόβλημα μόνο στο ένα επινεφρίδιο που δεν επιθυμούν ή δεν μπορούν να υποβληθούν σε επέμβαση.

Για τους λίγους ασθενείς με αλδοστερονισμό από γλυκοκορτικοειδή, η θεραπεία είναι μικρές δόσεις από ένα γλυκοκορτικοειδές (δεξαμεθαζόνη ή πρεδνιζόνη) που μπορούν να ομαλοποιήσουν την αρτηριακή πίεση και τα επίπεδα καλίου στο αίμα.

Ο/η ασθενής με πρωτοπαθή υπεραλδοστερονισμό πρέπει να κάνει όλες τις απαραίτητες αλλαγές στον τρόπο ζωής του για να κάνει πιο αποτελεσματική τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης: μείωση της ποσότητας του αλατιού στη διατροφή, πιο πολλά λαχανικά και φρούτα, σιτηρά ολικής άλεσης και γαλακτοκομικά προιόντα με χαμηλά λιπαρά , τακτική σωματική άσκηση και διακοπή του καπνίσματος, περιορισμός του αλκοόλ και της καφείνης. Όλα αυτά θα βοηθήσουν στη μείωση του σωματικού βάρους, στην καλύτερη ρύθμιση της υψηλής πίεσης και στην καλύτερη λειτουργια της καρδιάς και θα κάνουν πιο αποτελεσματική τη θεραπεία για την υψηλή αρτηριακή πίεση.

   

27 Δεκεμβρίου, 2013

ΑΝΔΡΑΣ (ΟΡΧΕΙΣ) : Το Σύνδρομο Klinefelter


Τι ειναι το συνδρομο Klinefelter;

Το συνδρομο Klineflter ειναι ενα συνολο απο συμπτωματα και καταστασεις που προσβαλουν την υγεια των ανδρων που γεννιουνται με τουλαχιστον ενα επιπλεον χρωμοσωμα X. Τα χρωμοσωματα που βρισκονται σε ολα τα κυτταρα του σωματος περιεχουν τα γονιδια. Τα γονιδια μεταφερουν συγκεκριμενες οδηγιες για τα χαρακτηριστικα και τις λειτουργιες του σωματος. Παραδειγματος χαρην, μερικα γονιδια καθοριζουν το υψος και το χρωμα των μαλλιων. Αλλα γονιδια επηρρεαζουν την ικανοτητα γλωσσας και τις σεξουαλικες -αναπαργωγικες λειτουργιες. Ο καθε ανθρωπος εχει φυσιολογικα 23 ζευγαρια χωρμοσωματων. Ενα απο αυτα τα ζευγαρια, τα χρωμοσωματα του φυλου, καθοριζουν το φυλο του ατομου. Ενα μωρο με 2 Χ χρωμοσωματα (ΧΧ) ειναι κοριτσι. Ενα μωρο με ενα Χ και ενα Υ χρωμοσωμα (ΧΥ) ειναι αγορι. Οι περισσοτεροι ανδρες με συνδρομο Klinefelter εχουν 2 χρωμοσωματα Χ αντι για ενα μονο (ανδρες ΧΧΥ). Το ενα παραπανω χρωμοσωμα Χ βρισκεται συνηθως σε ολα τα κυτταρα του σωματος. Μερικες φορες το παραπανω χρωμοσωμα Χ βρισκεται μονο σε μερικα κυτταρα, προκαλωντας μια λιγοτερο βαρια μορφη του συνδρομου. Σπανια, υπαρχουν 2 ή περισσοτερα επιπλεον χρωμοσωματα Χ (ανδρες ΧΧΧΥ, ΧΧΧΧΥ, κτλ) προκαλωντας μια πιο βαρια μορφη του συνδρομου.

Τι προκαλει το συνδρομο Klinefelter;

Η παρουσια των παραπανω χρωμοσωματων φαινεται να συμβαινει κατα τυχη. Το συνδρομο δεν κληρονομειται απο τους γονεις. Η προσθηκη των παραπανω χρωμοσωματων συμβαινει στο σπερμα, στο ωαριο ή μετα τη συλληψη. Το συνδρομο Klinefelter ειναι η πιον συχνη ανωμαλια των χρωμοσωματων του φυλου, προσβαλοντας εναν σε καθε 500-700 ανδρες. Ποια ειναι τα συμπτωματα και τα σημαδια του συνδρομου Klinefelter;
Τα συμπτωματα και τα σημεια ειναι πολλα και διαφορα. Παντως, τα συμπτωματα και τα σημεια του συνδρομου ειναι αποτελεσμα της χαμηλης τεστοστερονης. Οι ανδρες ΧΧΥ δεν αναπτυσσουν τα  δευτερευοντα χαρακτηριστικα του ανδρικου φυλου, δηλ. εχουν ανεπαρκη τριχοφυια στο προσωπο και στο σωμα, εχουν διογκωση των μαστων (γυναικομαστια), μικρους και σκληρους ορχεις. Σχεδον παντα, οι ανδρες ΧΧΥ παρουσιαζουν υπογονιμοτητα, δηλ. δεν μπορουν να τεκνοποιησουν. Μερικοι ανδρες δεν εχουν συμπτωματα αλλα ο γιατρος θα μπορεσει να διακρινει ακομη και λεπτα σωματικα σημεια του συνδρομου. Πολλοι ανδρες μπορει να μην διαγνωσθουν μεχρι την εφηβεια ή την ενηλικιωση. Τα 2/3 των ανδρων με το συνδρομο δεν διαγιγνωσκονται ποτε. Πως διαγιγνωσκεται το συνδρομο Klinefelter;
Η διαγνωση γινεται με φυσικη εξεταση απο το γιατρο, ληψη του ιστορικου κοινωνικων ή μαθησιακων προβληματων, μετρηση ορμονων (της τεστοστερονης) και εξεταση των χρωμοχωματων. Η διαγνωση του συνδρομου μπορει να γινει και στα πλαισια προγεννητικου ελεγχου. Προβληματα υγειας που σχετιζονται με το συνδρομο Klinefelte Το συνδρομο Klinefelter μπορει να οδηγησει σε οστεοπορωση, κιρσους των φλεβων και αυτοανοσα νοσηματα (λυκο ή ρευματοειδη αρθριτιδα). Οι ανδρες ΧΧΥ εχουν αυξημενο κινδυνο για καρκινο μαστου και καρκινους του αιματος, του μυελου των οστων και των λεμφαδενων (λευχαιμια). Επισης, εχουν συνηθως αυξημενο λιπος στην κοιλια, προβληματα της καρδιας και των αγγειων και διαβητη τυπου 2. Ποια ειναι η θεραπεια του συνδρομου;
Η θεραπεια μπορει να βοηθεησει τους ανδρες να ξεπερασουν τα σωματικα, κοινωνικα και μαθησιακα προβληματα που σχετιζονται με το συνδρομο. Οι ανδρες με συνδρομο Klinefelter πρεπει να παρακολουθουνται απο μια ομαδα γιατρων που περιλαμβανει ενδοκρινολογους, παθολογους, παιδιατρους, λογοθεραπευτες, γεννετιστες και ψυχολογους. Επισης, μπορει να χρειαστει εγχειρηση για να μειωθει το μεγεθος των μαστων. Με θεραπεια οι ανδρες μπορει να εχουν μια αρκετα φυσιολογικη ζωη. Οι ειδικοι συστηνουν θεραπεια υποκαταστασης με τεστοστερονη, αρχιζοντας απο την εφηβεια για φυσιολογικη αναπτυξη των μυων, των οστων και των χαρακτηριστικων του φυλου (τριχες προσωπου και σεξουαλικη λειτουργια). Η θεραπεια πρεπει να συνεχιζεται για ολη τη ζωη για να προληφθουν μακροχρονια προβληματα υγειας. Παντως, η θεραπεια με τεστοστερονη δεν θεραπευει την υπογονιμοτητα. Η θεραπεια της υπογονιμοτητας απαιτει εξειδικευμενες και ακριβες τεχνικες, αλλα μερικοι ανδρες με συνδρομο Klinefelter μπορουν να κανουν παιδια.

3 Νοεμβρίου, 2013

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Greece License.
Κατασκευή ιστοσελίδων | i-magic Web Media Studio Κατασκευή ιστοσελίδων i-magic